Η πρώτη μέρα σε μια νέα ομάδα ή σχολική τάξη συνοδεύεται συχνά από αμηχανία. Το «σπάσιμο του πάγου» είναι απαραίτητο για να νιώσουν τα παιδιά άνετα, να μάθουν τα ονόματα των υπολοίπων και να ξεκινήσουν να αλληλεπιδρούν. Παρακάτω συγκεντρώσαμε μερικά από τα πιο διασκεδαστικά και αποτελεσματικά παιχνίδια γνωριμίας, ιδανικά για εκπαιδευτικούς, εμψυχωτές και συντονιστές ομάδων!

1. «Θυμήσου τ’ όνομά μου» Κάθε μέλος της ομάδας σκέφτεται έναν χαρακτηριστικό τρόπο (π.χ. μια κίνηση του σώματος ή μια γκριμάτσα) που θα βοηθήσει τους υπολοίπους να θυμούνται το όνομά του. Στη συνέχεια, όλοι επαναλαμβάνουν το όνομα σε συνδυασμό με το χαρακτηριστικό. Κατόπιν, ο καθένας προσπαθεί να θυμηθεί το όνομα κάποιου άλλου μέλους.  Αν κάποιος δυσκολευτεί, μπορεί φυσικά να ζητήσει τη βοήθεια της ομάδας.

2. «Το όνομά μου συλλαβιστά» Τα παιδιά κάθονται σε κύκλο. Κάθε παιδί προφέρει το όνομά του συλλαβιστά, συνοδεύοντας κάθε συλλαβή με ένα χτύπημα, χρησιμοποιώντας ντέφι, ταμπουρίνο, ξυλάκια ή απλώς παλαμάκια. Στη συνέχεια, η υπόλοιπη ομάδα επαναλαμβάνει ρυθμικά το όνομα χτυπώντας παλαμάκια.

3. «Το όνομά μου… διαφορετικά» Παραμένοντας σε διάταξη κύκλου, το κάθε παιδί λέει το όνομά του επιλέγοντας ένα διαφορετικό και υπερβολικό ύφος. Για παράδειγμα: πολύ αργά, πολύ γρήγορα, κάνοντας πως κλαίει, γελώντας, πολύ δυνατά ή εντελώς ψιθυριστά. Είναι ένα παιχνίδι που προκαλεί άφθονο γέλιο και διώχνει αμέσως το άγχος!

4. «Παιχνίδια μ’ ένα γράμμα» Σε αυτή τη δραστηριότητα, τα παιδιά συνδέουν το αρχικό γράμμα του ονόματός τους με ένα ζώο, ένα αντικείμενο ή ένα επίθετο που ξεκινά από το ίδιο γράμμα (π.χ. «Εγώ είμαι η Χαρούμενη Χριστίνα» ή «Είμαι ο Γιώργος – Γάτα»). Αυτό το μνημονικό τρικ βοηθά την ομάδα να απομνημονεύσει τα ονόματα πολύ πιο εύκολα.

5. «Η μπάλα ψηλά» Τα παιδιά βρίσκονται σε κύκλο και, ένα-ένα με τη σειρά, μπαίνουν στο κέντρο του. Το παιδί που βρίσκεται στο κέντρο φωνάζει το όνομά του και πετάει μια μπάλα ψηλά. Όσο η μπάλα βρίσκεται στον αέρα, τα υπόλοιπα παιδιά φωνάζουν το όνομά του, σταματώντας απότομα μόλις η μπάλα ακουμπήσει στο έδαφος.

6. «Εγώ είμαι!» Τα παιδιά κινούνται ελεύθερα με διάφορους τρόπους στον χώρο. Ξαφνικά, ο εκπαιδευτικός φωνάζει το όνομα ενός παιδιού. Τότε, το συγκεκριμένο παιδί κάνει ένα ψηλό άλμα με ανοιχτά χέρια και πόδια φωνάζοντας «Εγώ είμαι!», ενώ οι υπόλοιποι κάθονται γρήγορα κάτω και το δείχνουν με το χέρι τους.

7. «Χτυπήματα, παλαμάκια, δάχτυλα» Πρόκειται για ένα παιχνίδι συγχρονισμού! Η ομάδα δημιουργεί έναν κοινό ρυθμό: δύο χτυπήματα στους μηρούς,  δύο παλαμάκια και ακολουθεί ένα χτύπημα με τα δάχτυλα του αριστερού χεριού (snap) και ένα με του δεξιού. Όταν η ομάδα συγχρονιστεί, ο εκπαιδευτικός ξεκινάει: στο αριστερό χτύπημα δαχτύλων λέει το δικό του όνομα και στο δεξί λέει το όνομα ενός παιδιού. Το παιδί που άκουσε το όνομά του αναλαμβάνει αμέσως τη σκυτάλη, λέγοντας το όνομά του στο αριστερό χτύπημα και το όνομα κάποιου άλλου στο δεξί. Το παιχνίδι συνεχίζεται μέχρι όλα τα παιδιά να ακούσουν το όνομά τους. Το τελευταίο παιδί “κλείνει” τον κύκλο λέγοντας στο δεξί χέρι το όνομα του εκπαιδευτικού.

8. «Ο κυνηγός» Μια παραλλαγή του γνωστού κυνηγητού. Ένα παιδί αναλαμβάνει τον ρόλο του κυνηγού. Όταν πλησιάζει να πιάσει κάποιο παιδί, εκείνο για να σωθεί φωνάζει γρήγορα το όνομα ενός άλλου μέλους της ομάδας. Τότε, το παιδί που ακούστηκε το όνομά του, γίνεται ο νέος κυνηγός. Αν το παιδί που κινδυνεύει κάνει λάθος στο όνομα ή δεν προλάβει, γίνεται το ίδιο κυνηγός. Σε μεγαλύτερες τάξεις, μπορεί να μπει ο κανόνας να μην επαναλαμβάνεται το ίδιο όνομα συνεχώς.

9. «Το κουβάρι» Με τα παιδιά σε κύκλο, ο εκπαιδευτικός δίνει ένα κουβάρι με νήμα σε ένα παιδί. Εκείνο κρατάει την άκρη του νήματος, λέει το όνομά του και το αγαπημένο του χόμπι και έπειτα πετάει το υπόλοιπο κουβάρι σε ένα άλλο παιδί (όχι στον διπλανό του, για να δημιουργηθεί ένας «ιστός»). Το παιχνίδι συνεχίζεται μέχρι να πιάσουν όλοι το κουβάρι. Στη συνέχεια, η διαδικασία αντιστρέφεται: το κουβάρι τυλίγεται ξανά, με το κάθε παιδί να το επιστρέφει σε αυτόν που του το έδωσε, προσπαθώντας παράλληλα να θυμηθεί τα στοιχεία (όνομα & ενδιαφέρον) που είχε πει.

10. «Σειρά γενεθλίων» Η ομάδα καλείται να συνεργαστεί και να σταθεί σε μια ευθεία γραμμή, με σειρά ανάλογα με τον μήνα γέννησης του κάθε παιδιού (από τον Ιανουάριο έως τον Δεκέμβριο). Τα παιδιά πρέπει να συζητήσουν, να ρωτήσουν το ένα το άλλο και να οργανωθούν στον χώρο. (Πηγή: Μάριος Μάζαρης)

11. «Η άδεια θέση στον κύκλο» Τα παιδιά κάθονται στον κύκλο αφήνοντας μία άδεια καρέκλα στα δεξιά του συντονιστή/εκπαιδευτικού. Ο εκπαιδευτικός τραγουδάει ρυθμικά: «Η θέση στα δεξιά μου είναι αδειανή! Έλα, [Όνομα Παιδιού], να κάτσουμε μαζί!». Το παιδί που ακούει το όνομά του σηκώνεται και κάθεται στην κενή θέση. Έτσι, δημιουργείται μια νέα κενή καρέκλα αλλού και το παιδί που τώρα την έχει στα δεξιά του επαναλαμβάνει τη ρυθμική πρόσκληση. Με αυτή τη συνεχή αλλαγή θέσεων, η ομάδα γνωρίζεται με τον πιο μουσικό τρόπο. (Πηγή: Βιβλίο Μουσικής Α΄ & Β΄ τάξης)

12. «Δυο αλήθειες κι ένα ψέμα» Ένα παιχνίδι, ιδανικό για λίγο μεγαλύτερα παιδιά. Κάθε παιδί γράφει σε ένα χαρτάκι τρεις πληροφορίες για τον εαυτό του: δύο αλήθειες και ένα ψέμα. Στη συνέχεια, τα παιδιά κινούνται στον χώρο, συναντούν συμμαθητές τους και ανταλλάσσουν τις πληροφορίες, προσπαθώντας ο ένας να μαντέψει ποιο είναι το ψέμα του άλλου. Η διαδικασία συνεχίζεται μέχρι να αλληλεπιδράσουν όλα τα μέλη μεταξύ τους.